माओवादी केन्द्र रुपान्तरण हुने सम्भावना छैन

अन्तरवार्ता

सन्देश पौडेल केन्द्रीय सदस्य नेकपा (माओवादी)
सन्देश पौडेल केन्द्रीय सदस्य नेकपा (माओवादी)

नेकपा. (माओवादी केन्द्र) बाट हालसालै यहाँले विद्रोह गर्नु भयो त्यसको खाश कारण के होला ?

नेकपा (माओवादी केन्द्र) वैचारिक, राजनैतिक, सांगठनिक र कार्यशैलीका हिसाबले अन्ततः संसदवादमा पतन भयो । अब त्यो पार्टीबाट व्रmान्ति र जनताको सेवा निम्ति योगदान हुनसक्ने कुनै सम्भावना देखिन्न । त्यसकारण मैले सो पार्टीबाट विद्रोह गर्नु परेको हो ।

के अब नेकपा (माओवादी केन्द्र)लाई संसदवादी यात्राबाट बचाउने वा सच्याउने सम्भावना छैन ?

संसदवादमा पतन भैसकेको माओवादी केन्द्र पार्टीलाई सच्याउने अब कुनै सम्भावना नै छैन । किनकी वैचारिक रुपमा मालेमाको विकास गर्न नसक्नु सो पार्टीको कमजोरी त थियो नै राजनैतिक रुपले क्रान्ति सम्भव छैन भनी वर्ग समन्वयको बाटो तय गर्यो । कार्ययोजनाको हिसाबले बुर्जुवा कार्यशैली अपनायो । यी कारणले जगमा मूल नेत्रृत्व र नेत्रृत्वको टोलीको मुख्य अंशमा वर्ग परिवर्तन भएको छ । त्यसैले सो टोलीले आफू परिवर्तन भएर जहाँ पुगेको छ, त्यही वर्गका हितहरुको प्रतिनिधित्व र रक्षा गर्नु अनिवार्य छ । अतः सो पार्टीलाई सच्याउन राजनैतिक प्रष्टतासहित नेत्रृत्वको मुख्य भाग वा अंशलाई पदच्युत गर्नु पर्दछ । जुन कल्पना गर्न पनि सकिंदैन । त्यसैले माओवादी केन्द्रलाई कुनै पनि कोाबाट हेर्दा पनि सच्याउने सकिने कुनै पनि सम्भावना छैन ।

नेकपा (माओवादी केन्द्र) मा कहिलेदेखि अन्तरसंघर्ष शुरु गर्नु भएको थियो ? केही सन्दर्भहरु बताइदिनुस् न ।

खाशगरी २०६७ सालको ७ दिने आमहडतालको असफलतापछि तत्कालिन माओवादी केन्द्रले क्रान्ति वा विद्रोह असम्भव छ, त्यसैले अब वर्ग समन्वयको तत्कालिन बाटो समाउनु पर्दछ भन्ने निधो गर्यो । त्यसैले विद्रोह होइन एकथान वुर्जुवा संविधान बनाउने नीतिलाई मुख्य कार्यनीति बनायो । जुन वर्गक संघर्षको बाटो नभएर वर्ग समन्वयको बाटो थियो । वैज्ञानिक समाजवाद निर्माणको बाटो छोडेर संसदीय पुँजीवादको बाटो थियो । जनयुद्ध र जन आन्दोलनको भावना र मर्मको विरुद्ध, सहिद परिवार, वेपत्ता परिवार र घाइते योद्धाहरुको भावनाका विरुद्ध र सहिदका सपनाका विरुद्धको यात्रा थियो । त्यो उनीहरुका अपेक्षा, भावना र दायित्वप्रति भयानक, अनपेक्षित धोका थियो । सारमा माक्र्सवाद विरोधी संसदवादी संशोधनवादी बाटो थियो । त्यसैकारण त्यसपछि उनीहरुका दर्जनौं राजनैतिक निर्णयहरु क्रान्ति विरोधी हुँदै गए । चाहे सेना समायोजन, संघीयता सम्बन्धी, सरकार सञ्चालनको तरिका, खिलराज रेग्मी र लोकमान सिंह कार्कीको नियुक्ति, भारतसँगको विप्पा सम्झौता, जन अदालत र जनसरकारले जनयुद्धकालमा गरेका जनपक्षीय निर्णयहरु उल्टाउने काम, सहिद, वेपत्ता, घाइते, जनसेनाका योद्धाप्रतिको बेवास्ता र षड्यन्त्र, जनताप्रतिको उपहास आदि आदि सबैसबै घटनाहरुले माओवादी केन्द्रको धरातल स्पष्ट पारिरहेको थियो ।

यी विभिन्न सोचहरुलाई लिएर हामीले सो पार्टीभित्र संघर्ष गर्दै आएका थियौं । तर पार्टी यस्तो हालतमा थियो कि त्यहाँ वैचारिक बहस उपहासको विषय बन्थ्यो । अथवा त्यसलाई गुटस्वार्थको रुपमा सीमित गरिन्थ्यो । बहसद्वारा नयाा संश्लेषणमा जाने, रुपान्तरण हुने विषय माओवादी केन्द्रमा ‘बोकाको मुखमा कुभिण्डो’ जस्तो मात्रै हुन्थ्यो र छ । नेत्रृत्वको चिन्तान पिछलग्गु खोज्ने, कार्यकर्तालाई खेताला अथवा भाडाका मान्छे सम्झने र थोरै पनि अन्तरविरोध राख्ने वा फरक मत राख्नेको सम्पूर्ण राजनीतिक जिवन नै समाप्त गर्न खोज्ने खालको छ । त्यसैले त्यहाँ कुनै अन्तरसंघर्ष हुन सक्ने अवश्था नै छैन । ‘यो आत्मसमर्पण या त फुट’ को अवश्था छ । अन्तरसंघर्ष अर्थात् दुईलाईन संघर्ष पार्टी जीवन हो भन्ने सिद्धान्तको कुनै पनि अंश माओवादी केन्दमा हुर्कनै पाउँदैन ।

तपाईले लामो समय नारायण काजीसँग नजिक भएर काम गर्नुभयो । उहाँले विद्रोह ढोकैमा छ भन्ने गर्नु हुन्थ्यो । अहिले उहाँहरु के भन्नुहुन्छ त ?

हो मैले नारायणकाजी श्रेष्ठ (प्रकाश) सँग निकै लामो समय राजनैतिक सहकार्य गरें । उहाँसँगको सहकार्य मूलभूत रुपमा सकारात्मक र उत्साहपूर्ण नै थियो । उहाँले राजनैतिक विश्लेषण गर्ने तरिका र सरलता, आदर्शपूर्ण जीवन अहिले पनि मलाई प्रेरणाका श्रोतहरु नै बनेका हुन् । यद्यपि उहाँका पनि सीमाहरु थिए र छन् । खाश गरी एकीकृत नेकपा (माओवादी) निर्माणको बेलामा उहाँले नेपाली क्रान्तिको सम्भावना नजिक छ र विद्रोह निकट देखिएको छ, त्यसैले क्रान्तिकारी धु्रविकरणमा जानुपर्छ भन्नु भएको थियो । सोही अनुसार ७ दिने आम हड्ताल सम्म उहाँको विद्रोहप्रति सकारात्मक बुझाइ र पहल थियो । त्यसपछि भन्ने विचार विकास भएर गयो । विद्रोह किन हुन सकेन ? कमजोरीहरु कसरी समाधान गर्ने भन्दा पनि वहाँमा प्राप्त सीमित उपलब्धिहरुको रक्षालाई मुख्य बनाउने राजनैतिक गल्ती गर्नुभयो । केही प्राप्त उपलब्धिको रक्षा गर्ने तहसम्मका त ठिकै हुँदो हो । तर संसदीय दलाल पुँजीवादको रक्षामा राजनीति केन्द्रीत हुनथाल्यो । जसको परिणाम वहाँले राजनीतिमा लिएका कैयौं सही अडान पनि सारतः संसदीय दलाल पुँजीवादको रक्षा र त्यसमा केही कल्याणकारी सुधारभन्दा माथि उठ्न सकेन ।

विचारधारात्मक हिसाबले मालेमावादको विकासको निम्ति पहल, अध्ययन, खोज, संकल्प भन्दा राजनीतिक दैनिक तालिकाका कामबाट क. प्रकाशले आफूलाई माथी उठानै सक्नु भएन । सांगठानिक स्वार्थमा नबाझिने विषयका लागि क. प्रकाशको सल्लाहलाई पार्टी भित्र र बाहिर दुबैतिर प्रचण्डले निकै सम्मान र स्थान दिने अन्यथा क. प्रकाशलाई थाहा दिन पनि नपर्ने अवश्था त्यो पार्टीमा छ । मलाई सबैभन्दा कअचम्म लागेको विषय क. प्रकाश त्यो स्तरको उपहास, अपमान र क्रान्ति विरोधी हर्कतका बिचमा पनि त्यहीं रहन सक्ने अवश्था कसरी आयो ? उहाँको राजनीति र अहिलेको पार्टी जीवन कुनै पनि हालतमा पटक्कै मिल्दैन । क. प्रकाशले या विद्रोहबारे सोच्न र योजना बनाउन जरुरी छ या त प्रचण्डमा जसरी नै उहाँमा पनि राजनैतिक स्वलन आएको छ भनेर बुझ्नुपर्ने हुन्छ ।

कार्यशैलीका हिसाबले वहाँले खराबका विरुद्ध विरोह गर्न र आफैंका विरुद्ध पनि बोल्न सिकाउनु भयो । त्यही कुराले उहााप्रति विस्वास पनि पैदा भएको थियो । तर पछिल्ला दिनहरुमा आलोचनाप्रति कम धैर्यवान, कार्यकर्ताबीचमा कम उठबस, आदर्श र नमुना काममा कम समय, गहन अध्ययन–अनुसन्धान प्रति योजनाविहिनता, अन्तरसंघर्षलाई दुई लाइन संघर्षमा उठाउने साहसको कमी जस्ता सीमाले उहाँले विस्तारै गाल्दै लगेको छ ।

तपाईलाई नारायणकाजी श्रेष्ठ (प्रकाश)ले प्रचण्डसँग मोलतोल गर्न विद्रोह गर्नलगाएको भन्ने चर्चा पनि त्यहाँभित्र चलेको सुनिन्थ्यो । त्यो प्रसङ्गबारे केही बताइदिनुहोस् न ।

त्यो कुरा गलत हो । त्यो कुनै तथ्यगत र राजनीतिक विषय पनि होइन । वहाँले त मलाई तत्काल विद्रोह नगर्न सुझाव दिइरहनु भएको थियो ।

के क. प्रकाश आÇनै पुरानो विचारबाट पलायन भएको अवश्था हो ?

राष्ट्रियताका प्रश्नहरुमा उहाँका अडानहरु सही नै छन् । कतिपय कार्यशैलीमा वहाँका अडानहरु उदाहरणीय पनि छन् । विद्रोहका सन्दर्भमा, समानान्तर सत्ताका सन्दर्भमा उहाँका पूर्ववत् अडानमा केही परिवर्तन पनि आएको छ । तर एउटा क्रान्तिकारी नेत्रृत्वमा पूर्ववत् अडान मात्र पर्याप्त छैनन् । नयाँ खोज र प्रयोगद्वारा नयाँ निष्कर्ष सहित अगाडि बढ्ने साहस, दृढता र इच्छचा शक्तिको आवश्यकता पर्दछ । तर उहाँ र उहाँको टोलीमा त्यो इच्छाशक्ति क्रमशः हराउँदै जान थालेको छ ।

क. प्रकाश र वहाँसँग भावनात्मक सम्बन्ध भएका सहकर्मीहरुको माओवादी केन्द्रमा वैचारिक, सांगठनिक अवश्था कस्तो छ ?

क. प्रकाशसँग भावनात्मक सम्बन्ध भएको कमरेडहरु अहिले विचित्रको मानसिकतामा हुनुहुन्छ । वहाँहरु सबैमा अहिले माओवादी केन्द्रले गरिखाँदैन भन्नेमा सहमत हुनुहुन्छ । दोश्रो, क. प्रकाशहरुले विकल्प नदिएकोमा चिन्तिन हुनुहुन्छ । तेश्रो, आफैंले पहल लिन सकिरहनु भएको छैन । त्यसैले उहाँहरु आलमलको स्थितिमा हुनुहुन्छ । यस्तो अवश्थामा नेकपा (माओवादी) ले विशेष ढङ्कले छलफल, अन्तविर्mया बढाउन आवश्यक छ । जहाँसम्म संगठनात्मक प्रश्न छ, स्वयं क. प्रकाश अपमानित भएको पार्टीमा वहाँका अरु साथीहरुको गलत सजिलै बुझ्न सकिन्छ । क. प्रकाशको पीठ पछाडि गाली गलौज गर्द लाजिम्पाट धाउने दुईचारजनाबाहेक सबै नेता कार्यकर्ता सांगठानिक रुपमा विचल्लिमा परेको अवश्था छ ।

बादल–गुरुङ प्रचण्डतिर विलय भैरहेको सरकारबाट लाभ लिने सम्भावना भएको समयमा तपाईले भने त्यहाँबाट विद्रोह गर्नुभयो । यो परिवशेलाई कसरी हेर्नुपर्ला ?

बादलजीले चालेको कदम प्रचण्डको दक्षिणपंथी कदमको पुरक र सहयोगी मात्रै हो । बादल र प्रचण्डको एकता न नयाँ खोज, अनुसन्धान र व्रmान्तिकारी बुझाइमा एकता हो न त जनयुद्धकालिन क्रान्तिकारी विचारको एकता हो । त्यो खाली सांगठनिक अस्तित्वको रक्षा र स्वार्थप्रेरित गठजोड मात्रै हो । मेरो विद्रोह उहाँहरुको एकतासँग कुनै सम्बन्ध राख्दैन । त्यो संयोग मात्रै हो । अवसरवादी एकता र मेरो विद्रोह आकसिम्क संयोग मात्रै हो ।

नेपाली कम्युनिष्ट आन्दोलनका समस्याहरु के के हुन् ? त्यसलाई कसरी सामना गर्नुपर्ने ठान्नुहुन्छ ?

नेपाली कम्युनिष्ट आन्दोलनका धेरै समस्याहरु छन् । यहाँ सबै पक्षमा विमर्श गर्न नसकिएला । नयाँ चुनौतीहरुलाई समस्याको रुपमा लिनु उपर्युक्त होला । अर्कातिर नेपाली कम्युनिष्ट आन्दोलन स्वतन्त्र आन्दोलन नभएर विश्व कम्युनिष्ट आन्दोलनकै एउटा मोर्चा भएको नाताले विश्व कम्युनिष्ट आन्दोलनका समस्याहरु पनि गाँसिएर आउँछन् । तथापि अहिले परिस्थितिमा पाँच प्रकारका चुनौती देखिन्छन्–

(क) विचारधारात्मक समस्या – परमाणु विभाजन सम्मको विज्ञानको विकासलाई माक्र्सवादको सापेक्षतावादको सिद्धान्त र क्वाण्टम सिद्धान्तको विकासपछि र त्यसको आलोकमा भएका सामाजिक परिवर्तन मुख्यता उत्पादक शक्तिमा आएको परिवर्तनको जगमा मालेमाको विकास गर्न नसक्नु नै मुखय समस्या बनेको छ । (ख) कार्यदिशा विकासको चुनौती–विज्ञान र प्रविधिमा भएको नयाँ विकासपछि व्रmान्तिकारी सैन्य विकासमा विकास गर्नु जरुरी छ । आजसम्मका व्रmान्तिका अनुभवहरु दीर्घकालिन जनयुद्ध र अल्पकालिन सशस्त्र विद्रोह (रुसी र चिनी अनुभव) ले मात्रै अबको व्रmान्तिलाई विजयसम्म पु¥याउन सकिन्न । विचारले व्रmान्ति गर्ने हो भन्ने मान्यतालाई जडसूत्रवादी ढङ्गले समातेर मात्र हुँदैन । क्रान्ति सधैं विचार र विज्ञानको योगफलका रुपमा सम्पन्न हुनसक्छ । जसलाई हाम्रो पार्टीले ‘एकीकृत जनव्रmान्तिको कार्यदिशा’ मार्फत अगाडि बढाउन खोजेको छ । (ग) २१ औं शताब्दिको सर्वहारा वर्गलाई लड्ने औजारको रुपमा कम्युनिष्ट पार्टीको संगठनात्मक सिद्धान्त (जनवादी केन्द्रीयता) लाई विकास गर्नुपर्ने चुनौती हाम्रा सामु छ । (घ) २१ औं शताब्दिको वैज्ञानिक समाजवादी अर्थनीति र संस्कृतिका अनुभवहरु जुन पुँजीवादी अर्थनीति र संस्कृतिका विकल्पहरु हुन् । त्यसलाई विकास गर्न नसक्नु । (ङ) सत्ता र त्यसको नजिक पुगेपछि आन्दोलनका अगुवाहरुमा देखा पर्ने विचलनलाई रोक्ने संरचनागत औजारको विकास गर्ने चुनौती रहेको छ । खाशगरी महान सर्वहारा सांस्कृतिक क्रान्तिको मूल मर्मलाई आत्मसात गर्दै पुँजीवादी शिविरको घेरावन्दी र आदतको सत्ताका विरुद्धको संघर्षलाई नयाँ र परिणाममुखी उचाइमा उठाउन नसक्नु ठूला चुनौतीहरु हुन् । जसको सामना गर्न माओत्सेतुङले भनेझैं ज्ञान चेतना प्राप्तिका प्रक्रियालाई व्यवहारमा लागू गर्ने प्रयास गरिरहेका छौं । यसलाई आसन्न आठौं महाधिवेशनमा एकस्तरको पूर्णता प्रदान गर्नेछौं ।

एकीकृत जनक्रान्ति कार्यदिशाको वैज्ञानिकता पुष्टि गर्ने आधारहरु के हुन् ?

माओको निधनपछि स्थापित पूर्व अनुभवको आधारमा अघि बढ्दा कहिंपनि क्रान्ति सफल भएको छैन । पेरु र नेपाल पछिल्ला नकारात्मक अनुभवहरु हाम्रा सामु छन् । पेरुका क्रान्तिकारीहरुले ठूलो धक्का खाए । नेपालमा प्रचण्ड –बाबुरामहरुले आत्मसमर्पैण गरेपछि क. विप्लवको नेत्रृत्वमा नेपालका व्रmान्तिकारीहरुले त्यो समस्या पत्ता लगाए । पछिल्लो समयमा कआत्मगत कमजोरी र वस्तुगत चुनौतीको सामना गर्ने मात्र नभएर नयाँ विकासको चुनौती छ । मुलतः रुस र चीनको अनुभवको आधारमा विगतमा व्रmान्तिहरु भएका थिए । तर अब त्यत्तिले सम्भव देखिन्न । २०५४ र २०५७ पनि त्यो विषय उठेको हो । तर त्यहाँ पनि के कमजोरी भयो भने कार्यदिशालाई सामान्यरुपमा जोडेर लैजाने स्तरमा सीमित हुन गयो । जसले समस्या समाधान गर्न सकेन । जुनकुरा व्यवहारतः पुष्टि भैसक्यो । अनुभव (चीनी र रुसी) को भौतिक समायोजनले मात्रै पुग्दैन । रसायनिक समायोजनले मात्रै क्रान्तिको नयाँ नजिर बनाउन सकिन्छ । त्यो भनेको एकीकृत जनक्रान्तिको कार्यदिशा नै हो । सोडियम र क्लोराइडको रासायनिक मिलनपछि बनेको खाने नुन जस्तै हो । यसको प्रारम्भिक आकार, प्रयोग र सफलता पनि भैसकेको छ । यसलाई अझ समृद्ध र विस्तार गर्न काममा क्रान्तिकारीहरुले निरन्तररुपमा मेहनत गर्दै जानुपर्छ ।

यो निष्कर्ष कुनै भावनात्मक विषय मात्र नभएर प्रतिक्रान्तिको अनुभव, विज्ञान–प्रविधिको विकास, उत्तर साम्राज्यवादको चरित्र र उत्पादन प्रणालीमा भैरहेको फेरबदल आदिको समुच्चय र अभिव्यक्ति हो ।

तपाई तराई÷मधेशमा कार्यरत हुनुहुन्छ । त्यहाँका समस्या के हुन् ? कसरी समाधान गर्ने सोच्नु भएको छ ?

तराई–मधेसमा धेरै समस्या भएपनि मूलतः तीनखाले समस्या छन् (क) त्यहाँका आदिवासी जनतालामो समयदेखी खस, ब्रम्ह्ण शासक वर्गबाट उत्पीडनमा परेका छन् । (ख) मधेसी उच्च जातिय सामन्त र जमिनदारबाट पीडित छन् । (ख) मधेशी उच्च जातिय सामन्त र जमिनदारबाट पीडित छन् । (ग) पछिल्लो समय नेपाली नागरिकता लिन सफल भारतीयहरु, सिमाना भन्दा पारिका गुण्डाहरु र सिमा पारिबाट व्यापारको नाममा आएका दलाल पुँजीवादबाट मधेसी जनता पीडित छन् । जसको कारण सीमानामा उत्पीडन छ । यी तीनै प्रकारको उत्पीडनको विरुद्ध हामी डटेर बडिरहेका छौं । मधेस क्रान्तिको उर्वर भूमी हो । जयगोविन्द शाह, सूर्यनाथ यादव, रामवृक्ष यादव, ऋषी देवकोटाजस्ता व्रmान्तिकारीहरुको रगत – पसिनाले सिञ्चित यो भूमी एकीकृत जनक्रान्तिको बालकिल्लाका रुपमा अगाडि बढ्नेछ ।

अर्काे एउटा फरक प्रसङ्कमा जाऔं, दिवाकर भुसाल र रुपलाल विश्वकर्मा मूलकर्मथलो माहीबाट विकसित–उत्पादित कार्यकर्ता हुनुको वहाँहरुसँग सिक्नुपर्ने विषयहरु के थिए ?

क. रुपलाल जीवनको उत्तरार्धमा विचलित हुनुभयो । उहाँका सीमाहरु जीवन व्यवहारमा प्रकट भए । तथापि त्यस भन्दा अगाडिको र दिवाकर भुसालको सम्पूर्ण जीवनकाल मेरो लागि निकै प्रेरणापद बनेको छ । उहाँहरुबाट सिक्ने मुख्य विषय आधारभूत वर्गप्रतिको प्रतिबद्धता हो । दलित, थारु, सुकुमबासी, किसान तथा आर्थिक रुपमा कमजोर अवश्था रहेका समुदायका बिचमा काम गर्ने भावना प्रेरणादायी देख्दछु । दोश्रो, पार्टीप्रति गहिरो प्रतिबद्धता, इमानदारिता हो । तेश्रो, कार्यर्ताको माया र सम्मानजनक व्यवहार हो । क. दिवाकर भुसालको जीवन अझ उचाइमा देख्दछु । मृत्युशैयामा पुग्नु अगाडि सम्म पनि पार्टी र क्रान्तिप्रतिको निष्ठा असाधारण थियो । सामाजिक क्षेत्रमा असाधारण योगदान, सर्वहारा करणको यात्रामा सगौरव अगाडि बढ्ने, सिङ्को परिवारलाई पार्टीकरण गर्ने, युवा कार्यकर्तालाई प्रोत्साहन विशेषता थिए । कुने पद, लाभ र सुविधालाई प्राथमिकतामा नराख्ने, पार्टी भित्र र बाहिर अवसरवादी प्रवृत्ति, झूठ बोल्ने, अनैतिक प्रवृत्तिप्रति घृणा र सम्झौताहीन संघर्षजस्ता कार्यशेली थिए ।

वहाँहरुकै पहलमा नेपालमा जुगेडी, जुटपानीजस्ता संघर्ष र पूर्तिघाट कारवाहीजस्ता जोखिमपूर्ण संघर्ष क्रान्तिकारी युवाहरुका लागि मात्र नभै सिङ्को जनयुद्ध र क्रान्तिकारी आन्दोलन कै प्रेरणाका श्रोतहरु हुन् । उहाँहरु क्रान्तिकारी पार्टीले उचित मूल्याङ्गन सहित व्रmान्तिको समग्र प्रव्रिmयामा जोड्नेछ ।

माओवादी केन्द्रसहित विभिन्न समूहमा छरिएर रहेका क्रान्तिकारी कमरेडहरुप्रति केही अपिल गर्न चाहनुहुन्छ कि ?

हामी नेपाली कम्युनिष्ट आन्दोलन नयाँ उचाइसहित सम्पन्न हुने सम्भावनाको विचमा छौं । त्यसैले अब माओवादी केन्द्रलगायत सबै पार्टीभित्र रहनु भएका सम्पूर्ण क्रान्तिकारीहरु नयाँ धु्रविकरणमा सामेल हुन आवश्यक छ । नेकपा (माओवादी) ले एकीकृत जनक्रान्तिको कार्यदिशा विकास गर्दै कम्युनिष्ट आन्दोलनको नेत्रृत्व गरिरहेको छ । संसदवाद र विर्सजनवादको ढोका कुरिरहेका पार्टीमा अलमलिएरबस्दा क्रान्तिकारी आनदोलनलाई क्षति हुन्छ । तसर्थ म रातो खबर साप्ताहिक पत्रिका मार्फत क. विप्लवको नेत्रृत्वको नेकपा (माओवादी) मा धु्रविकृत हुन जोडदार अपिल गर्दछु ।

प्रतिक्रिया दिनुहोस्
error: Content is protected !!